خاک بر سر کن غم ایام را

ساغر می بر کفم نه تا ز بر

برکشم این دلق ازرق فام را

گرچه بدنامیست نزد عاقلان

ما نمی خواهیم ننگ و نام را

باده در ده چند ازین باد غرور

خاک بر سر نفس نافرجام را

دود آه سینه نالان من

سوخت این افسردگان خام را

محرم راز دل شیدای خود

کس نمی بینم ز خاص و عام را

با دلارامی مرا خاطر خوشست

کز دلم یکباره برد آرام را

ننگرد دیگر به سرو اندر چمن

هرکه دید آن سرو سیم اندام را

صبر کن حافظ به سختی روز و شب

عاقبت روزی بیابی کام را